Gerrit Gielen

Stel je voor: je duikt volledig in een adembenemende film. De zaal verdwijnt. Je eigen gedachten vervagen. Zelfs je lichaam voel je bijna niet meer. Hoe dieper je jezelf vergeet, hoe intenser het verhaal je raakt, hoe meer je lééft in die wereld.

Precies datzelfde mechanisme speelt zich af in dit grote spel dat we ‘leven’ noemen.
Waarom zijn we ons ware zelf ooit vergeten? 
Omdat vergeten ruimte schept. 

Hoe meer je vergeet wie je bent, hoe opener je bewustzijn wordt, hoe rauwer en voller de ervaring kan binnenkomen. Een pasgeboren baby is het meest pure voorbeeld: volledig leeg, zonder verhaal over zichzelf, één groot open portaal voor alles wat er is – liefde, pijn, verwondering, angst, warmte. Alles komt ongefilterd binnen.

En juist die intensiteit leert ons. 
Juist die diepte verrijkt ons. 
Het ‘vergeten’ is dus geen ongeluk of straf – het is de slimme, liefdevolle opzet van het spel.

Maar elk spel heeft een einde. 
De aftiteling rolt over het scherm. 
De controller leg je neer. 
De lichten in de zaal gaan aan. 
En dan… komt het mooiste moment: thuiskomen.

Je herinnert je weer wie je bent.

Dat herinneren voelt als een zachte explosie van licht in je borst. Tranen van herkenning. Een lach die van heel diep komt. Thuis. Eindelijk thuis.

Maar wat is dat ‘ware zelf’ dan precies?
Denk eens aan een herinnering uit je kindertijd. Misschien wel tien, twintig, veertig jaar geleden. De aarde heeft ondertussen miljoenen kilometers door de ruimte gevlogen. Je lichaam bestaat uit andere atomen dan toen. Je gedachten waren anders, je emoties waren anders, je lengte, je stem, je gezicht – alles anders.

En toch zeg je, zonder een seconde te twijfelen: “Dat was ík.”

Er is iets dat door de tijd en ruimte heen dezelfde blijft. 
Iets dat niet veroudert, niet vervalt, niet verloren gaat. 
Dat iets bevindt zich buiten tijd. Buiten ruimte. 
Dat ben jij – je ware zelf.

Je lichaam reist door de jaren. 
Je ervaringen stapelen zich op in de tijd. 
Maar jij, de waarnemer van al die ervaringen, staat erbuiten. 
Tijdloos. Onveranderlijk. Eeuwig.

En wanneer je dat beseft, valt er iets enorms van je af.
De grote tragedie van vergankelijkheid – alles gaat kapot, iedereen gaat dood, alles verdwijnt – blijkt opeens een illusie. 
Niets wat écht bestaat kan ooit verloren gaan. 
Het kan alleen vergeten worden… en later weer herinnerd.

Je ware zelf heeft de gave om met alles contact te maken, altijd. 
Met de oma die je al jaren mist. 
Met het huisdier uit je jeugd. 
Met de bloesem die je als kind rook. 
Met mensen die je nooit in dit leven hebt ontmoet. 

Met alles wat ooit was, is of zal zijn.
Omdat tijd en ruimte voor jouw essentie geen barrières zijn. 
Omdat alles nog steeds bestaat in een eeuwig nu. 
Omdat liefde nooit echt onderbroken wordt.

En dan komt de stilste, krachtigste waarheid:

Alles is één. 
En omdat alles één is… ben jij alles.

Er is geen klein deeltje ‘jou’ dat apart staat van de rest. 
Dat zou de eenheid breken. 
Jij bent geen toeschouwer van het universum. 
Jij bent het universum dat zichzelf ervaart.

Wanneer je een boom aankijkt en even écht ziet… 
Wanneer je een dier in de ogen kijkt en even écht voelt… 
Wanneer je een andere mens ontmoet en even écht raakt… 
dan ontmoet je jezelf.

En in die ontmoeting ontbrandt de vreugde. 
De stille, stralende, kinderlijke vreugde van thuiskomen.

Dat is wat er gebeurt als je je ware zelf herinnert. 
Geen grootse verlichting met tromgeroffel. 
Maar een zachte, diepe, onstuitbare glimlach vanbinnen.

Welkom thuis.

Je bent nooit weggeweest.

Herinner je maar. 
Je bent al thuis.

Wat voel je als je dit leest? 
Misschien een klein sprankje herkenning? 
Dat sprankje… dat ben jij. 

Dat is je ware zelf dat zachtjes tegen je fluistert:
“Ik ben hier. 
Ik ben altijd hier geweest. 
En ik hou van je – precies zoals je bent.”

Laat het maar binnenkomen. 
Je hoeft er niets voor te doen. 
Alleen maar… herinneren.

© Gerrit Gielen

---