Gerrit Gielen

Vandaag – 26 mei 2026 – word ik zeventig jaar. En ja, de ouderdom is nu officieel begonnen.

Er liggen meer jaren achter me dan er nog voor me liggen. Toch voel ik geen zwaarte, maar een stille verwondering. Tot nu toe is dit proces van ouder worden een van de mooiste reizen van mijn leven. Ik heb het gevoel dat ik langzaam opstijg naar de bron van mezelf — dat ik steeds meer word wie ik werkelijk ben. Alsof ik een rol die ik lang en met hart en ziel heb gespeeld, met liefde en dankbaarheid mag loslaten.

Mijn lichaam is niet meer zo snel, sterk of soepel als vroeger. Maar wat ik lichamelijk loslaat, wordt meer dan goedgemaakt door wat er in mijn geest en ziel ontwaakt. Het is alsof de muren van mijn persoonlijkheid die me ooit beperkten, zachtjes beginnen te verkruimelen. Achter die muren is geen leegte, maar een oneindige, levende ruimte — een stille, stralende uitgestrektheid vol flonkerende sterren.

Mens zijn op aarde betekent ook: kiezen voor angst en eenzaamheid. Die heb ik gekend. Nu laat ik ze langzaam los — ik heb van hen geleerd, gezien hoe ze de mensheid bepalen. Het wonderlijke is dat loslaten en verbinden hand in hand gaan. Hoe meer ik loslaat, hoe dieper ik me verbind: met de mensen die écht in mijn hart wonen, maar ook met de Aarde zelf. Ik voel dankbaarheid voor elk moment van mijn leven.

De prestatiemaatschappij, het lawaai en de chaos van deze tijd laat ik met een glimlach achter me — ik heb me daarin gelukkig nooit verloren. Wat overblijft is een heldere, stille liefde voor de levende planeet. Voor de wind door de bomen, het licht op het water, de stilte van de bossen. Nooit eerder voelde ik me zo innig verbonden met Moeder Aarde. Die hartsverbinding met Gaia draag ik met me mee, waar ik ook ga. Zij blijft.

Ik weet niet hoeveel seizoenen me nog gegund zijn. Maar zolang ik hier ben, hoop ik iets door te geven van de innerlijke landschappen die ik mag aanschouwen — van de rust, de liefde en de stille grootsheid die zich in mij ontvouwt.

© Gerrit Gielen

---