Vandaag – 9 mei 2020 – met Pamela gewandeld.

Er is nu iets vreemds, tijdloos in de natuur, iets wat je vooral voelt als er geen andere mensen in de buurt zijn. De aarde spreekt in haar zwijgen.
Er kwam een herinnering aan een wandeling ooit in Atlantis. Zo ver weg in tijd, innerlijk ineens zo wonderbaarlijk dicht bij. We spraken toen over contact maken met andere beschavingen en hoe rijk en groots het universum was.
We wisten toen niet dat Atlantis voorbij zou gaan.

We wisten toen niet dat we meer dan 50.000 jaar later weer samen zouden wandelen. Over hetzelfde zouden praten, en ondanks alle verandering nog steeds dezelfden zouden zijn.

Wie raakt ons aan door de tijd heen: wij zijn het.

Wie praat tot ons door de tijd heen: wij zijn het.

De boodschap die we horen is: de verloren schoonheid zal opnieuw geboren worden. Wacht, wacht.

---