Gerrit Gielen

We beschouwen het menselijk lichaam meestal als een machine. En net zoals een machine na verloop van tijd begint te haperen en uiteindelijk kapotgaat, zo zien we ook ons lichaam als een machine die langzaam versleten raakt en uiteindelijk ophoudt te functioneren.

De spirituele kijk op het lichaam is echter heel anders. Vanuit dit perspectief heeft het lichaam een eigen intelligentie en wijsheid. Het heeft zijn eigen behoeften en verlangens, en in elke levensfase vervult het een taak die past bij wat je op dat specifieke moment nodig hebt. Je lichaam is je trouw en probeert je te helpen. Er is een voortdurende energetische uitwisseling tussen jou en je lichaam.

Wanneer je ouder wordt, verandert ook de taak van je lichaam. Het accent verschuift van het ontdekken van de buitenwereld naar het ontdekken van de innerlijke wereld en het integreren van de persoonlijkheid en haar opgedane levenservaringen met de ziel. Het oudere lichaam richt zich op het herstellen en verdiepen van de verbinding met je ziel.

De functie van het lichaam per levensfase

Als je jong bent, helpt je lichaam je de fysieke wereld te ontdekken en ervan te genieten. Het nodigt je uit om te spelen, te bewegen, nieuwsgierig te zijn en volledig op te gaan in het huidige moment. Als kind weet je nog weinig. De bedoeling is te leven in het nu, de wereld te ervaren en te ontdekken.

Ik kan me herinneren hoe ik als kind aan het einde van een schoolmiddag gespannen naar de klok zat te kijken. Ik voelde de spanning in mijn benen groeien; ik kon ze bijna niet meer stilhouden. En dan was het eindelijk vier uur. We mochten naar buiten. Eindelijk rennen, eindelijk spelen. Wat een energie voelde je dan!

Je jonge lichaam hielp je om van het leven te genieten, de wereld te ontdekken en volledig aanwezig te zijn in het hier en nu.

Maar naarmate we ouder worden, raken we geleidelijk meer losgekoppeld van die natuurlijke verbinding met onze oorsprong. We worden volwassen. We leren over de wereld, nemen verantwoordelijkheden op ons en bouwen een identiteit op. Je lichaam is nu stabiel en sterk; de drang om te spelen en te rennen is minder geworden. Je lichaam is nu geschikt om in de wereld te staan.

En dan komt de ouderdom.

Nu neemt het lichaam een andere taak op zich: het helpt je je verbinding met je ziel te herstellen. Het is alsof het je uitnodigt voor een innerlijke reis, terug naar je eigen bron, en voor het integreren van je levenservaringen met je ziel. Dat is in essentie waar ouderdom over gaat.

Je lichaam wil je thuisbrengen. Het wil je eraan herinneren wie je werkelijk bent. Je hebt je ervaringen opgedaan. Je wordt beter in staat om dingen te relativeren en bent vaak meer op je gemak. Je ontwikkelt een dieper begrip van anderen. Misschien word je een beetje wijzer. De strubbelingen van de wereld interesseren je minder. Je begint ook anders naar jezelf te kijken; je wordt je meer bewust van hoe je in het leven hebt gestaan, wat je voor anderen hebt betekend, wat je anderen hebt aangedaan, welke kansen je hebt benut en welke mogelijkheden je hebt gemist.

Je lichaam probeert je te helpen bij dat proces van verinnerlijking en integratie.

De taal van het lichaam

Er wordt vaak gezegd: de ouderdom komt met gebreken. Spiritueel gezien is dat onjuist. Wat wij de gebreken van de ouderdom noemen, is de taal van het lichaam: ons lichaam probeert duidelijk te maken wat niet langer bij ons past, en nodigt ons uit om opnieuw contact te maken met onze ziel. Het helpt ons om ons terug te trekken uit de samenleving en ons te verbinden met onze ziel.

Hoe doet het lichaam dit?

Op twee manieren.

Ten eerste door steeds gevoeliger te worden voor energieën die met de ziel verbonden zijn. Het wordt gevoeliger voor schoonheid, waarheid en liefde. Het geeft subtielere trillingen, die harmoniëren met onze ziel, door aan het bewustzijn en bekrachtigt daarmee de ziel. Wat het lichaam ons laat ervaren van de wereld, helpt ons om de ziel te herinneren.

Ten tweede begint het negatief te reageren op energieën die niet meer bij ons passen, met name de heftige, drukke en jachtige energieën van de moderne samenleving. Die ervaren we steeds meer als onaangenaam. Alles wat ons niet helpt om dichter bij onszelf te komen, gaat problemen geven. De zogenaamde kwaaltjes van de ouderdom zijn signalen: het lichaam geeft aan dat bepaalde manieren van leven, denken of omgaan met de wereld niet langer bij ons passen. Als we blijven vasthouden aan de energieën van deze wereld, ons blijven identificeren met het tijdelijke, wanhopig vasthouden aan wat ooit was, wordt het leven steeds benauwder.

Loslaten wordt makkelijker als we het licht van de toekomst toelaten, als we beseffen wie we werkelijk zijn. Dan krijgen we weer ruimte. En juist hiermee probeert ons lichaam ons te helpen. Het wil ons thuisbrengen, terug naar wie we werkelijk zijn, weg van de constante druk en rusteloosheid van de wereld.

Wanneer je meegaat in dit proces van loslaten van wat je niet bent en het weer omarmen van wat je werkelijk bent, kan de laatste levensfase een diepgaand ontwakingsproces worden. Een nieuwe ontdekkingsreis, maar dit keer niet naar de wereld buiten je, maar naar jezelf en je eigen innerlijke licht.

Het grote wakker worden in jezelf. Het herinneren van wie je werkelijk bent.

Onderdrukking en integratie

Naast dit proces, waarin ons lichaam ons helpt om het contact met de ziel te verdiepen, speelt er nog iets anders: het integreren van het leven dat we geleefd hebben met onze ziel. Er is namelijk een spanningsveld tussen onze persoonlijkheid en de ziel. Onze persoonlijkheid is in hoge mate gevormd door de op angst gebaseerde energieën van deze wereld; de ziel voelt zich gedragen door liefde. De persoonlijkheid oordeelt voortdurend en verdeelt de wereld om zich heen in goed en kwaad; de ziel denkt vanuit onvoorwaardelijke liefde en ziet de eenheid achter alles.

Het oudere lichaam probeert ons te helpen om die spanning op te lossen.

Hoe doet het dit?

In de loop van het leven onderdrukt de persoonlijkheid heel veel van wat ze niet wenselijk acht. Dit wordt opgeslagen in het lichaam.

Vaak is dit ook nodig om te functioneren in deze wereld en het hectische tempo van de samenleving bij te houden. Angst, verdriet, boosheid en spanning mogen niet altijd gezien of gevoeld worden; er is geen ruimte en tijd voor. We hebben ook nooit geleerd naar binnen te gaan en daar aandacht aan te besteden. We hebben niet geleerd onze emoties te uiten. We zetten ze opzij en gaan verder; we moesten meedraaien.

Het volwassen lichaam kan een ongelooflijke hoeveelheid hiervan lange tijd dragen. Het absorbeert heel veel.

Het oudere lichaam is hier niet langer toe bereid. Het begint los te laten wat jarenlang onderdrukt is, en geeft het aan ons terug. Dat heeft een doel: innerlijke vrede en integratie.

Alles wat we jarenlang geweigerd hebben te zien of te voelen, kan terugkeren in ons bewustzijn. Op deze manier worden we uitgenodigd om ermee in het reine te komen en het te integreren. Het ongeziene wil gezien worden. Het onopgeloste verlangt liefdevol geaccepteerd te worden.

We moeten het onder ogen zien en er uiteindelijk ja tegen kunnen zeggen:

Ja, dit hoort bij mij. Ja, ook deze angst hoort bij mijn menselijke geschiedenis. Ja, ik wil dit niet langer wegduwen. Ja, ik erken dat ik anderen gekwetst heb.

Het is tijd om naar binnen te keren en alles wat daar opkomt met liefde tegemoet te treden.

Onvoorwaardelijke zelfliefde is de sleutel tot integratie. Heb ieder moment van je leven lief. Al je stommiteiten, je fouten, de keren dat je anderen kwetste, de gemiste kansen — het hoorde erbij. Laat jezelf, terugkijkend, nooit verstoken blijven van liefde en begrip.

Liefde reikt door de tijd heen en zorgt ervoor dat alle delen van jezelf zich gezien en geliefd voelen, meegenomen worden op je verdere reis.

Wanneer we dat doen, kunnen we steeds meer innerlijke vrede ervaren. We hoeven dan niet langer voor onszelf weg te lopen. We mogen steeds vollediger worden wie we zijn.

Ouderdom als ontwaken

Uiteindelijk zou je het zo kunnen samenvatten.

In de traditionele, materialistische kijk is het verouderende lichaam een lichaam dat steeds meer kwalen ontwikkelt die uiteindelijk de dood veroorzaken. Ouderdom wordt daardoor gemakkelijk gezien als een proces van achteruitgang, een ziekte.

Vanuit spiritueel perspectief is het precies het omgekeerde.

Het verouderende lichaam helpt je opnieuw verbinding te maken met je ziel. Het helpt je te stoppen met je uitsluitend te identificeren met wat vergaat — je lichaam, je prestaties, je bezittingen, je uiterlijk en je sociale rol — en je in plaats daarvan te identificeren met dat eeuwige en onsterfelijke deel van jezelf.

Vanuit dit perspectief helpt het verouderende lichaam je eigenlijk je onsterfelijkheid te herinneren. Het brengt je niet dichter bij de dood, maar dichter bij een bewustzijn van eeuwig leven.

Wanneer je je steeds dieper identificeert met je ziel, met het onsterfelijke deel van jezelf, begin je de dood anders te ervaren. Op het moment dat je werkelijk beseft: ik bén mijn ziel, verandert de betekenis van eindigheid, en houdt de dood op te bestaan.

Dus wanneer je merkt dat je lichaam ouder wordt, wanneer je de veranderingen in de spiegel ziet, vraag jezelf dan af wat je lichaam je probeert te laten zien. Het wil je herinneren aan iets dat veel dieper ligt dan je uiterlijk. Het wil je eraan herinneren wie je werkelijk bent.

Niet een lichaam dat langzaam verdwijnt, maar een eeuwig bewustzijn dat tijdelijk door dit lichaam leeft. Niet slechts een mens met een verleden en een eindige toekomst, maar een ziel die tijd en ruimte overstijgt.

Het ouder wordende lichaam kondigt niet de dood aan, maar onsterfelijkheid.

Het is zijn taak om je daar volledig van bewust te maken.

© Gerrit Gielen

---