Gerrit Gielen

Het leven speelt zich altijd af in het nu. Toch rennen we er vaak aan voorbij. We piekeren over morgen, rouwen om gisteren of fantaseren over hoe het zou kunnen zijn. Maar wat als het nu precies is wat je nodig hebt? Wat als elke ervaring die je op dit moment tegenkomt, past bij waar je nu staat in je groei?

Het nu is nooit willekeurig. Het brengt je precies die lessen, ontmoetingen en uitdagingen die je op dit punt in je leven nodig hebt om verder te komen. Wanneer je je er volledig aan overgeeft, ontstaat er een natuurlijk ritme. Je stopt met vechten tegen wat is en begint mee te bewegen met wat komt. Dat is de essentie van innerlijke vrede en echte groei. Door niet met dit ritme mee te gaan, stagneert je groei. Je mist dan de lessen die juist nu voor jou bedoeld zijn.

Het innerlijke kind dat nooit vertrok

Wie leeft er werkelijk in het nu? Een kind. Een kind gaat volledig op in het spel, in de sensatie van het moment, zonder zich druk te maken over de toekomst of het verleden. Het leeft met heel zijn wezen. Het vermogen om volledig aanwezig te zijn, dragen we van nature in ons.

Tijdens het opgroeien leren we dat kind in onszelf te onderdrukken. De prestatiemaatschappij, verwachtingen, verantwoordelijkheid en angst nemen het over. We ruilen onze natuurlijke aanwezigheid in voor mentale projecties: “Wat als het misgaat?”, “Wat moet ik nog bereiken?”, “Wie ben ik als ik niet genoeg doe?”

Angst trekt ons bewustzijn weg uit het nu. Het innerlijke kind wordt stil en verschuilt zich. Daarmee verliezen we het contact met het leven zelf. Het wordt vervangen door een idee van hoe het leven is, of hoort te zijn.

Terug naar je kind-zijn

Om werkelijk in het nu te komen, volstaat het niet om alleen maar “mindful” te zijn. We moeten dieper gaan. We moeten opnieuw vanuit ons innerlijke kind leren leven. Het besef dat er ergens nog een innerlijk kind in ons leeft, is niet genoeg; het moet opnieuw ons centrum worden. Dat betekent: je verwondering terugvinden. Je nieuwsgierigheid. Je vermogen om ergens volledig in op te gaan zonder steeds te denken aan wat daarna komt.

Maar een kind kan alleen vrij en onbevangen zijn als het zich veilig en geliefd voelt. Het heeft een moeder nodig die het koestert en een vader die het inspireert en beschermt. Waar vind je die liefde als je ouders er niet meer zijn, of zelf zo vol angst en zorgen zitten dat ze die liefde niet kunnen geven, en mogelijk nooit gegeven hebben?

Je kosmische ouders

Accepteer dat die liefde er wel degelijk is en dat je die als volwassene opnieuw — of misschien voor het eerst — kunt vinden, op een dieper en universeler niveau.

Laat de Aarde je moeder zijn. Voel hoe ze je altijd draagt, hoe ze je voedt met haar schoonheid, haar stilte en haar oneindige geduld. Ga vaak de natuur in. Ga tegen een boom zitten. Luister naar de wind. Laat je omhullen door haar onvoorwaardelijke liefde. De Aarde is altijd aanwezig. Ze veroordeelt niet. Ze ontvangt je precies zoals je bent. Moeder Aarde leeft, en ze heeft jou lief.

Laat de Hemel — met de zon, de sterren en het oneindige universum — je vader zijn. Kijk ’s nachts omhoog en voel de grootsheid. Diezelfde oneindigheid leeft ook in jou. De sterren herinneren je aan je eigen goddelijkheid, de zon aan je innerlijke vuur en kracht. In die vaderlijke energie vind je leiding, inspiratie en het vertrouwen dat alles precies goed is zoals het is.

Wanneer je je openstelt voor deze moeder- en vaderliefde, die altijd al om je heen was, gebeurt er iets magisch. Je innerlijke kind durft weer naar buiten te komen. Het voelt zich veilig. Het durft weer te spelen, zich te verwonderen, te voelen en te zíjn.

Voel de liefde en word weer het kind dat je altijd was.

En dan ben je terug in het nu.

Je levensboek in de juiste volgorde lezen

In het nu zijn betekent niet dat je stilstaat. Het betekent dat je je pad volgt in de juiste volgorde. Je beleeft het boek van je leven zoals het bedoeld is — pagina voor pagina, hoofdstuk voor hoofdstuk — zonder steeds vooruit te bladeren of terug te gaan naar passages die al gelezen zijn.

Je leven ontvouwt zich dan op een natuurlijke, vloeiende manier. Beslissingen worden makkelijker. Synchroniciteit neemt toe. Je voelt weer dat je leeft, in plaats van dat je geleefd wordt.

In het nu zijn betekent je eigen pad volgen — niet het pad dat anderen voor je hebben uitgestippeld, niet het pad van angst of verwachting, maar het pad dat zich ontvouwt onder je voeten terwijl je loopt.

Het nu wacht niet. Het is er altijd al geweest.

© Gerrit Gielen

---