Gerrit Gielen

Wat betekent het om werkelijk gegrond te zijn? In de kern is aarding het openstellen van jezelf voor de liefde die Moeder Aarde — Gaia — je voortdurend aanbiedt. Het is de ervaring van volledig en vreugdevol aanwezig zijn op deze planeet, geworteld in je lichaam, levend voor de wereld om je heen.

Toch voelt die mate van verankering voor velen van ons onbereikbaar. Niet omdat het onmogelijk is, maar omdat drie diepgewortelde obstakels in de weg staan.

Het eerste obstakel: geloven dat je de liefde niet waard bent

Een de meest zelfdestructieve overtuigingen die iemand kan hebben, is de overtuiging dat hij of zij geen liefde verdient.

Dit speelt vooral bij mensen die zich altijd een beetje anders hebben gevoeld: gevoelige zielen, creatieve geesten, mensen die het gevoel hebben nooit helemaal in het plaatje te passen. Als je je anders voelt, krijg je vaak het gevoel dat je niet gewenst bent. En als je je lang genoeg ongewenst voelt, begint een pijnlijke gedachte wortel te schieten: Er moet iets mis zijn met mij.

Vanuit die gedachte volgt al het andere. Je sluit jezelf af. Je wijst liefde af voordat die jou kan afwijzen. De natuurlijke, prachtige stroom van geven en ontvangen — het ritme dat het leven in stand houdt — wordt verbroken. Wanneer die stroom verbroken is, merk je dat. Je voelt je depressief, losgeslagen, en het functioneren valt zwaar. Dit zijn geen persoonlijke tekortkomingen. Het is het gevolg van het gevoel er niet bij te horen.

Maar dit is de waarheid: je kunt de liefde van Moeder Aarde — of van wie dan ook — niet ontvangen als je jezelf niet liefhebt. Leren van jezelf te houden is geen luxe of bijzaak. Het is het fundament. Pas dan is aarding mogelijk.

Het tweede obstakel: leven in een samenleving die niet gegrond is

Het tweede obstakel is subtieler, maar even krachtig. Velen van ons proberen wanhopig verbinding te voelen, maar we zoeken die in de verkeerde richting. We kijken naar de samenleving. naar de glanzende torens van moderne steden en het meedogenloze gezoem van de prestatiecultuur. Hier gebeurt het, zeggen we tegen onszelf. Ik moet hiervan deel uitmaken, anders ben ik een mislukkeling. En in zekere zin is de menselijke samenleving rijk en bijzonder. Maar ze is ook, in een heel reële zin, ongegrond. Wanneer je probeert wortel te schieten in iets wat zelf geen wortels heeft, vind je geen stabiliteit — je vindt uitputting die het gevoel van er niet bij horen versterkt.

Richt daarom je aandacht op de natuur.

Loop een bos in. Sta bij zonsopgang aan de zee. Kijk hoe een bloem opengaat in het ochtendlicht. Merk op hoe alles erbij hoort. Hoe alles zijn plek heeft. Hoe geen enkel levend wezen wordt gevraagd zijn bestaan te rechtvaardigen of zijn waarde te bewijzen.

En merk nog iets op. Wanneer je schoonheid ziet in de natuur, is die schoonheid niet buiten jou. Ze is in jou. De glans van de bloem, de grootsheid van het landschap — al deze dingen raken je omdat ze iets weerspiegelen wat je al in je draagt. Door schoonheid te herkennen, word je er een schenker van. Je wordt, in de meest oprechte zin, een engel — een wezen dat door de wereld gaat en die stilletjes verlicht.

Dit is wat het betekent om gegrond te zijn. Niet om de samenleving te ontvluchten, maar om er iets echts in te brengen. Wanneer je geworteld bent in de Aarde en verbonden met de natuur, kun je door een stad lopen en een bron zijn van verandering, warmte en aanwezigheid. Je verliest jezelf niet — je deelt jezelf.

Het derde obstakel: geloven dat de Aarde een dood “ding” is, niet in staat tot liefde

Het derde obstakel is misschien wel het grootste van alle drie.

Ergens onderweg is de mensheid iets wezenlijks vergeten: de Aarde is geen rots. Het is geen hulpbron en geen machine. Moeder Aarde is een levend, bewust wezen — oud en wijs. Ze wordt vaak Gaia genoemd, naar de Griekse godin die de verbondenheid met de mensheid vertegenwoordigt. Met andere woorden: Eenheid.

Wanneer we dit vergeten, neigen we ertoe de Aarde te benaderen als iets wat beheerst en beheerd moet worden. En die houding — die koude, mechanische instelling — creëert een diepgaand onevenwicht in onszelf. Denk er zo over na: hoe kan een kind heel en gelukkig zijn als het geloofde dat zijn moeder niets voor hem voelde? Als het het gevoel had dat zij niet tot liefde in staat was? Dat kind zou verloren zijn, angstig, en wanhopig grip proberen te krijgen op iets wat het fundamenteel verkeerd begrijpt.

Wij zijn dat kind.

De gevolgen van dit soort denken golven naar buiten. Het klimaat verandert zichtbaar, soorten verdwijnen, de wereld verliest langzaam zijn wildheid. Dit zijn niet slechts milieucrises — het zijn spiegels die ons worden voorgehouden. Wanneer we onze verbinding met Moeder Aarde en de natuur verliezen, verliezen we onszelf. Wanneer we de Aarde behandelen als dode materie, behandelen we onszelf hetzelfde — als louter machines die koude algoritmen draaien en onze gevoelens negeren alsof ze illusies zijn.

Die weg leidt nergens naartoe. Het is tijd om een andere te kiezen.

Thuiskomen

Op basis van het inzicht in deze drie obstakels kunnen we drie principes voor gezonde aarding formuleren.

Houd van jezelf. Je bent niet gebroken. Je bent het waard. Je bent moedig en prachtig, en je verdient elke greintje liefde die het leven je probeert te bieden.

Keer terug naar de natuur. De moderne samenleving, met al haar wonderen, is niet de plek waar je je wortels zult vinden. De Aarde wel. Ga naar buiten. Raak iets echts aan. Laat de wereld je herinneren aan wie je werkelijk bent.

Onthoud dat de Aarde leeft. Ze staat niet onverschillig tegenover jou. Ze heeft op je gewacht. Voel haar liefde — niet als een metafoor, maar als een levende werkelijkheid — en laat haar je dragen.

Je bent het waard. Je bent niet alleen. Je bent een stralende engel van licht, geboren uit goddelijke liefde, lopend op een levende, ademende planeet die jouw aankomst viert.

We staan op de drempel van een nieuwe Aarde — een wereld waarin de mensheid haar rechtmatige plek in het web van het leven herinnert. Deze verschuiving begint van binnenuit, in elk van ons. Wanneer we de liefde van Moeder Aarde aanvaarden, worden we opnieuw deel van de natuur — niet als overheersers, maar als bewuste deelnemers en mede-scheppers.

Het leven is overal. Bewustzijn stroomt door alle dingen. Onder elke vorm die je ziet klopt een levende intelligentie, vervuld van liefde voor jou.

Zeg ja tegen deze liefde. Open je hart. Kom thuis in je lichaam, op deze planeet, en bij je ware zelf.

De Aarde houdt diep van jou. Als je haar liefde accepteert, zul je jezelf eindelijk en prachtig gegrond voelen.

Het enige wat je hoeft te doen is ja zeggen!

© Gerrit Gielen

---